7 TRUTHS ABOUT MYSELF


1. I sucked at my first job (sorry, Yeen, I have nothing in mind at this time eh) . I realy didn't like the account that I was when I got the position at a call center. Maybe if I was in better account, I'd still be there...NOT! I just wanted to have a grasp of what a call center was really like. Second job, hmmm, I liked it, but I just didn't like some things, like you really have to work after your real hours just to get a decent pay. I want to work hard, but its just that the time sked is not fit for me. Call me lazy but I want my weekends for me, Saturday for my Jacque and Sunday for my family.

2.  I am terrified at dogs. That is why I cannot have a dog at my house. I'd rather..err... I want a cat. :D

3. Many people mistake me as a gay guy, but I am not. I just want to portray to be one, because most people think Im funny that way. I am really desensitized already when people ask me that. And just like Michael V. says "Ako? Bakla?! Heller!" :D

4. I SOOO LOVE MY GIRLFRIEND SLASH LIFETIME PARTNER--> JACQUELINE YABUT. *smoochies* Yeah, it might be too early to say that, but I will work my ass off to prove my love for her every now and then. Who loves 23 Jacque? I do. :D

5. And oh, another thing why I so love her, is because of the fact that
she loves me even though I'm a semi-retard *haha! kidding* I have my own spurts of abnomalities *and I think all of us do, either you are the person that wipes his/her own ass with some leaf or the one that lets technology do the ass-cleaning* and see saw right through my gay image . I love you meu Jacque... :D

6. I just hate people who are so narrow-minded, specially when it comes to art or expression.  I hate it when some people, on-the-spot, declares an artist to be dumb or abnormal when they don't like how he/she expressed her "art", without even trying to understand how and why it was done like that. Its you who's dumb, not them. 

7. Vanity used to be my favorite sin. Not anymore.

Wow. Ambilis ng panahon. November na tomorrow. Grabe, parang nung January lang eh... January nun.XD

Hmmm. Malapit na agad ang December, kung saan lahat ay masaya. Isang buwan ng pagsasaya tapos isang taon na naman ng kung anu-anong mga trahedya, kalungkutan at... O ang pessimistic naman. :c Sige, look at the incoming year as a blessed year and it wil be blessed. 

                                                            **********

Nakakainis. Hindi na masyadong exciting ang November ngayon. Iba na talaga sa pag tumatanda ka. Hindi na nakakatakot ang November. 'DI tulad nung bata ka pa, inaabangan mo ang November kasi gusto mo matakot. Dito yung panahon na saksakan ng dami ng mga programs na puro nakakatakot, lalo na yung Magandang Gabi Bayan. Hanep yun, tindi ng epekto sa akin nun nung bata pa ako, tipong hindi makakatulog nang patay ilaw. O yung tipong manonood ka madaming unan na nakapaligid sayo kasi feeling mo proteksyon yun laban sa mga kung anong pwedeng lumabas sa kung saan.

Kaso dahil matanda ka na, naiinis ka na sa mga ganung palabas. Gusto mo matakot pero dahil mas matalino na ngayon, maaasar ka tapos sasabihin mo "Ampangit ng effects! Peke yung kwento!"

Pero nung bata ka, takot na takot ka naman. Sasabihin mo "Hindi na nakakatakot yung mga gingawa nila ngayon, 'di tulad ng dati." Mali, tumatanda ka lang kamo.

                                                            **********

At makatapos ang mga Halloween festivities, ako naman ay tutungo sa Puerto Galera! Yipee! Kasama ko mga college buddies ko (wow, college buddies!), in celebration sa pag grad ni Mitz, at birthday nia din.

SAYANG AT DI MAKAKASAMA SI JACQUE.. HUHUHUHUHU :((((((((

Shet. Ambigat sa pakiramdam. Ansama sa kalooban yung mga "work blunders." Yung tipong tinatry mo naman yung makakaya mo tapos may magagawa ka pang mga mali. Minsan, dala na rin ng lapses. T_T

Unang blunder, yun nga, yung na-traffic ako nun at 'di na nakapasok. Nagtext naman ako nun sa direct head ko pero 'di daw niya nareceive, na ikinagalit nga niya. Napagalitan din ako pero 'yun nga, hindi daw naman maiiwasa din 'yun. Ang maigi talaga sa kanya, napakatalino din niya at laging reasonable naman.

Pangalawa. Lunch time na 'yun, tapos nakatapos na akong kumain. Nagpunta ako sa lobby ng aming office upang magbasa ng newspapers. Andun lang ako at nakaupo. Lunch time naman yun kaya relax lang. Kinabukasan, nasabihan na naman ako ng direct head ko na bakit daw ako nagbabasa ng before lunch. Nagtaka ako, sabi ko, eh lunch naman 'yun, na ang palabas pa nga sa TV eh Eat Bulaga.

Ipinakita sa akin ang text ng aming General Manager, nakita daw ako around 11:39AM. Shemay! Nakakapanlumo.  Sabi ko, sure ako na lunch time 'yun kasi kaya nga ako nagpunta dun ay dahil may mga kumakain sa may station kaya umalis ako. Shemay talaga.

Ikatlo. Inatasan ako upang magpapirma sa mga cheke ng isang kliyente na asa Alabang pa. After ng tripping, punta naman ako sa Alabang upang i-meet ang kliyente, at successful naman ang pagpapirma sa mga cheke. Tapos kanina, ibinalik ang isang cheke dahil hindi daw napirmahan ang isa. Shet. Ito na yung pinakapinanghinaan ako.

Hindi ko alam kung paano ako papagalitan siguro bukas o mamya. Nanlulumo ako so far sa mga nangyari. Habang tinatayp ko nga ito, nanghihina tuhod ko sa kakaisip.

Ang late ng post na ito.

It was a very horrifying picture. People screaming, pleading and crying for help.
 
Apparently, a bomb just exploded at Glorietta 2 last October 19, sending a crowd of people running for their lives.  But for some unlucky souls, they were not given the chance to run and save themselves. Next thing you know, their bodies are being picked up and their names now flashing among our TV screens. And some who did survive the blast, succumbed to the injuries that they got from the blast.

From the initial four casualties, it rose to eight, and now to 11.

It was a sad thing that they were only strolling, maybe trying to unwind... and seconds later... a loud bang and Death came swiftly to pick them up. How ironic.

And I couldn't help to think that they plotters of this madness is just comfortably sitting down, with a satisfied smirk about the results.

**********

To think this is just an everyday scene at a war-torn country somewhere in Middle East or in Europe. And don't forget, this also happens within our own backyard of Mindanao.

So this is how it feels. 

Amidst all terrifying things that we already have (robbers all over the place, rapists, murderers, kidnappers and the evil doer's list goes on), now bombers?

Our safety has always been in question, and with this event, it just put us into another level of asking "Will we live for another day?"

Watch out for this fast-rising superstar : Paoekhan!
The concert is entitled "Paoekhan : The Mogul's Rule Rock Concert" and it is scheduled October 20 and 21 at the Araneta Coliseum. Tickets are available through bookings, you may call Dustin Carbonera for more details.

Juktime. :D

Kasi naman tong si Paoe, isa siyang gig photographer. Napakahilig niya sa ganun. Kagabi eh umatend ng gig ni Lala, isang Fil-Indo singer at ayun, dahil sa mga efforts niya eh nakilala siya ng singer. At kagabi, ayan, napakanta. Take note, ayon sa aking mga sources, pinaghandaan ito. XD

Pero dala na rin ito marahil ng pagkakainom niya di umano ng beer sa nasabing lugar. Hehehe :D

Ito ang orig pic:

Tila isang paraiso kung tignan,
O hardin na sukdol rikit kung pagmasdan.
Madami ang dumayo, natulala sa ganda.
Nahumaling sa taglay nitong itsura.

Hindi man makapaniwala, ngunit ganda nito'y tunay.
Na tila masyado itong perpekto para sa totoong buhay.
Ngunit kahit ganto man, lahat pari'y natutuwa.
Ang tangkilikin ito'y 'di nakakasawa.

Lumipas ang mga araw, rikit nito'y nagpapatuloy.
Pag-ibig dito'y sadyang siksik liglig dumadaloy.
Hindi napansin, ang sobra ay nakasasama.
Dating dalisay, tila nawawala sa tama.

Mula sa kung saan ay nagsimula ang apoy.
Kung anong pinagmulan, ito'y tila 'di matukoy.
Isang siklab! Ang paraiso'y nagulantang!
Takot ang damdaming biglang lumutang!

Sa huli, paraiso'y nagkalamat.
Ngunit sa mga nangyari, ito'y ipinagpapasalamat.
Isang aral, Kanyang nais iparating,
Sagot sa mga taimtim na dalangin.

Sa huli, salamat.
Isang malaking pasasalamat.
Salamat sa Iyo, O Panginoon,
Kahilingang Iyong tinugon.

Grabe tlaga ang traffic sa Cavite. Kahit na anong aga mong mag-adjust para makaiwas sa traffic eh parang nag-aadjust din ang traffic para mabadtrip ka.

Lalo na pag Monday, nakoooooo! Talagang kahit maganda gising mo, sisirain lang ng nakasusulasok na pangitain na mga nakatigil na sasakyan sa harap ng subd nio nagsasabing "Late ka ngayon!

Tindi eh. Ang malupit pa dito, kahit sabado na walang opisina ang karamihan, mag cocongest pa din sa may Bacoor area! Anu ba!!!

Magtataka ka eh, kung bakit ganun. Wala pang aksidente nung lagay na
yun ha. Ang problema?

MGA TRAFFIC ENFORCERS!

Bakit? Sabihin nio, eh sila nga yung nagmamanage nun eh.

Oo, sila ang nagmamanage na magka-traffic! Buset :c

Pangalan pa lang eh. Traffic enforcers... THEY ENFORCE THE TRAFFIC!


**********

Anyway, share ko lang. Actually nung biyernes pa ito eh. Galing kami ni Jacque nun sa Intramuros at Fort Santiago para lang magliwaliw kasi nga naman, walang pasok nun (sila sembreak at ako, holiday dahil last day of Ramadan).

Tuwa kami pauwi kasi walang traffic nun, as in dun sa mga major points na dapat meron eh wala. Sabi ko nun sana araw araw parang ganito. Tapos...

Pagdating sa may Anabu Kostal (sa Imus un, sa mga hindi nakakaalam) eh biglang huminto ang bus na aming sinasakyan at tumakbo palabas ang driver at kunduktor ng bus. Bakit?

Nagkakaputukan pala sa labas! At 'di lang basta putukan na mga hand gun (e.g. Beretta, .45's) kundi mga machine gun (m4A1 ata yung gamit ng pulis eh). Apparently, may kung anong drama ang meron at nasa unahan ng eksena ang bus na sinasakyan namin!

So panic yung mga asa bus. Kami ni Jacque yumuko lang, kasi nga naman nasa isip namin under control yung situation. Tapos may sumigaw "Isara ang pinto! Baka pumasok yung magnanakaw at hostagin tayo dito! Bakit iniwan ng driver na bukas yan!?"

Shemay, oo nga ano? So natakot naman ako at kinabahan sa aming safety.
Pero natapos naman yung sitwasyon na walang sibilyang napahamak. Pero sa takot, kasama na kami sa bumaba mula sa bus.

Nung umandar na ung bus uli (makatapos naming magsibalikan sa bus) eh nakita ko yung katawan nung lalaki napatay. Narinig ko *iba na ang chismoso* na 3 daw yun na holdaper at nakatakas yung dalawa. Kawawa din naman siya na parang sa 3, siya lang yung napatay eh sama-sama silang gumawa ng krimen.

At ironic nga, he died out of violence at the last day of a peaceful celebration of Muslim faith.

Family.

People who makes you happy.  People who are there when you're sad.  People who'll be with you when you're angry.  Basically, people who will always be there no matter what.

Time will change, but they will not, at least for you.

You may live in a mansion, but with no family, you are in a desert.

Grabe ang ginawang perwisyo talaga nung Saulog bus na na-stuck kahapon sa may Talaba area. Sa grabeng traffic, hindi na ako nakapasok dahil kung ipagpapatuloy ko yun, siguro mga 3 or 4PM na rin ang dating ko sa office dito sa Ortigas.

Gaano ka-traffic?

6:30 AM  Sumakay ako ng jeep sa harap ng subd namin. Pa-Baclaran yung jeep. Sabi ko, okay lang na ganito, Monday so expected naman yung ganung traffic.
Nalaman namin na may "nahulog" daw na Saulog bus sa may Talaba, yung sa may flyover daw, so hindi ako nagreklamo at naisip ko na kawawa naman yung mga biktima.

7:30 AM  Hindi umandar ang jeep. Kung meron man, hindi ko naramdaman. Isang oras na walang galawan mehn. Tindi! Mismong jeepney driver na sumuko, nagsoli ng mga bayad at uuwi nalang daw siya. Ako naman, hmmm, uwi nalang ako muna at papalipas ng oras dun. Sabi ko kahit ma-late na, bayaan mo na.

8:30 AM  Isang oras ang pinalipas ko sa bahay at nag-try ako ule. Aba, natatandaan ko, may pa-OLONGAPOng bus sa harap ng subd namin bago ako umuwi at... ANDUN PA DIN SIYA! ANTINDI NA NG TRAPIK!!! Ginawa ko? Umuwi nalang ako ulit at sabi ko try ko ng mga 10AM.

10AM  Nakakapanlumo. Walang pinagbago. Wala na yung bus sa harap ng subd namin... andun na sa harap ng kabilang subd na ilang hakbang lang. Wala na, sabi ko sa sarili ko. Hindi na ako papasok.

Kinalaunan, nalaman ko na umuwi nalang din ang ate ko na-stuck din sa traffic. Mga 3 hours daw siya sa may Rob Imus. Kamusta naman yun.

At pahabol, hindi pala nahulog yung bus, nabalaho lang sa may Talaba sa ginagawang "improvement" ng Maynilad. Hmf.

Buset na trapik!

*********

Pero ang isa pang ikinalungkot ko eh napagalitan ako ng direct head ko na si Ms. Cris. :c

Nagtext ako sa kanya nung tanghali na sinasabi kong hindi na ako makakapunta. Kinagabihan eh nagtext siya kung bakit di daw ako pumasok,at nagtanong bakit hindi manlang daw ako nagtext, huhuuhu. Nakakahiya ang feeling.  NAkakainis din kasi sa dami-dami ng mga text na hindi marerecieve, yun pa ang hindi pinalad. :c

Sabi niya, patunayan ko daw na nagtext ako at ipakita ko ang sent items ko. Kasamaang palad, inoff ko ang sent items ko kasi kulang sa memory fpr messages :c

Huhuhu. Admit ko nalang na mali ako. Wala eh. Magpapakabait nalang talaga ako at babawi.