Ito ang Avant Garde.

Sa wakas, makatapos ang matagal kong pagkabagabag sa paghahanap sa font na ito, nalaman ko na din ang name nito, salamat na din sa Design Pinas sa pagtuturo sa akin nito.

Salamat din kay Herb Lubalin sa pagdidisenyo nito.

Kapanghina nga lang. WALANG LIBRENG FONT NITO! :C

*whoa! this is slowly becoming a segment*

After all the work rants that I had, I did some assessment sa sarili ko.

Nagtataka ako, bakit ngayon eh tinatamad ako...samantalang nung asa school eh ayos na ayos ako nun. I function very well. Partida walang bayad yun. Walang reklamo sa paggising sa umaga at kahit late na umuwi. Hindi lang yun basta yung 9am-6pm eh, its more of overtime lagi. Lalo na nung nasa HF (school paper) ako, tipong kahit 9pm ka na umalis ng school, tapos may 8am class ka kinabukasan, okay lang. At may assignment k pang gagawin nun. May thesis ka ding inaalala.

I enjoyed that phase so much.

Inisip ko what were my driving forces before. Here are the things that I saw:

1. Competition : I just love the competition, just like having 30 others vying for the top spot in class. Hindi naman kami talaga ganun sa class, personal thing ito na ginagamit ko upang mapush ang sarili ko. Tipong, ayokong makasama sa ten bottom ganun.

2. People : I was blessed with so many friends back then at LaSalle. Hindi naman ako si Mr. Friendly na kakilala lahat ng makakasalubong, pero I had a nice set of friends. Masaya ako kasi I learned from them and I got strength from them everytime I needed a boost. Shoutout sa buong Jouzeroseven, specially kina Ayeen, Mitz, Let, Glenn, Mark, Cyra, at Chet. Maski teachers, magiging friends mo, sa part ko, si Sir Artin un. RakenRol!

3. Place : Very conducive ang lugar ng LaSalle. I felt solitude (wow); it was my second sanctuary. You feel safety within its grounds, kahit hostile ang buong mundo. Kahit na gano kabigat ang problema mo sa acads mo, madadama mo ang peace sa paglalakad sa campus eh. The trees gave me shelter. Malapit pa yung lugar sa amin (30min to 45 min away from our house), kaya no traffic hassles.

Yun na yung mga pinakamabigat na rason eh. Tapos flexible din kasi ang time dun, pero mahigpit din sa deadlines. Eh ako naman eh gusto kong ginagawa yung ilang gawain ahead of time para mas madaming rest time. :D

So ang naisip-isip ko... in the future, gusto ko talaga bumalik sa school. Gusto ko magturo. Malapit din kasi sa amin yun.

Nabanggit ko na nga ito kay Jacque eh. Sabi ko, pano pag nagbarko kami, tas pag nakaipon na ng tama, tapos naitayo namin ang aming balak na resto...sabi ko magtuturo ako. E dahil sa mga napagdaanan ko, dapat sa CIHM (College of International Hospitality and Management) ako pala. Umayaw siya! Bakit? Madami daw magaganda dun. :D

Awww... Jacque, by that time mga batang-bata na un, at alam mo namang kasal na tayo nun. :D

I really suck at getting a job. Maswerte nga ako na hindi ako nababakante, I mean, yung laging meron kapalit agad pagkaalis sa isa pero yun, pag andoon na ako, hindi pala maganda yung sistema. Kamusta nga naman ba yun.

Yung una, call center. Tuwang-tuwa ako na nagkatrabaho ako. Hindi ko naman pala magugustuhan din ang atmosphere doon at pati yung account ko so ako naman, alis naman. Itinagal ko? One and a half month.

Nagpahinga lang ng isang linggo tapos meron ulit. Ito astig! Graphic artist! Wow! Gandang titulo. Ito din yung gusto kong trabaho. Puro graphics talaga ang focus ko dito. Kasi patayan ang kalaban mo dito. Papasok ka ng 8am sa umaga, tapos lingguhan ang sweldo. Para makaabot ka sa at least 2k na sweldo pero week, kelangan masipag ka sa overtime. Walang kaso sa akin dun... kung taga-Manila din ako. E hindi eh, taga-Cavite ako at uber traffic pauwi. Mga 8pm ako nun umaalis, dadating ng 10pm sa bahay. Gigising sa umaga ng 5am kasi dapat 5:30 kelangan nakasakay ka na. Eh pa-Manila pa, dandami mong kasiksikan sa bus! Shet. Pagod ka na bago ka pa makapasok sa 8am mong call time. Pati Sabado may pasok, dun ang swelduhan kaya ayun, pagod ka lagi.  May solusyon--magdorm! Pero mapapalaki ang gastos ko nun. Renta, pagkain... Paktay.Ititnagal ko? Dalawang linggo.

Ngayon asa trabaho akong naliligaw na naman ako. Real estate! Property consultant. Nako, nabulag kasi ako sa laki ng pwedeng kitain. Pero heto ako ngayon, malungkot. At... maski kasi yung boss ko, yung direct head ko na malaki ang tiwala sa akin eh parang ayaw na dito kaya ayun, parang ayaw ko na din. Shet.

Asan ang magandang trabaho? T_T

Tulungan nio ako T_T

*sabay log in sa Jobstreet*

Grabe talaga ang nakaraang ilang araw. Ang sarap! Wala ba namang pasok. Pero heto ako ngayon, asa office na naman at "nagtatrabaho". Well, ganto talaga ang buhay, ganto lang ang cycle nito. Pero may option din namang maging bum, sa Jamaica :D Msarap siguro mag bum lang dito. Ewan ko lang. O kaya sa Brazil at mag capoeira ako! Wow! XD

**********

Hmmm... Kamusta naman yung sabi kong makakasama ako sa Puerto Galera pero hindi ako nakasama. HUHU T_T.

Kasi naman, pinayagan na ako ni Mami, kaso biglang enter stage right ang mga ate ko at tumutol. Sayang nga naman daw ang mga araw na dapat makatulong ako sa bahay. Hindi na naman ako lumaban. Nakonsensya kasi din ako. Anyway, marami namang next time pa ano. Atsaka hindi ko din kasama si Jacque, so I will miss half the fun nun. :X

Madami pa namang time na iba, anjan lang naman ang Puerto Galera.

Because of this, I'm looking forward (sa mga plano daw) sa mga bagay na ito: Christmas sa Baguio (haven' been there, sabi ng mga ate ko, pupunta daw kami... kasi yung isa kongh ate hindi pa din nakakapunta, yipee!) at summer escapade sa Pagudpud (sa Ilocos yan, imagine white sand beach! SUNBURN BABY!)

7 TRUTHS ABOUT MYSELF


1. I sucked at my first job (sorry, Yeen, I have nothing in mind at this time eh) . I realy didn't like the account that I was when I got the position at a call center. Maybe if I was in better account, I'd still be there...NOT! I just wanted to have a grasp of what a call center was really like. Second job, hmmm, I liked it, but I just didn't like some things, like you really have to work after your real hours just to get a decent pay. I want to work hard, but its just that the time sked is not fit for me. Call me lazy but I want my weekends for me, Saturday for my Jacque and Sunday for my family.

2.  I am terrified at dogs. That is why I cannot have a dog at my house. I'd rather..err... I want a cat. :D

3. Many people mistake me as a gay guy, but I am not. I just want to portray to be one, because most people think Im funny that way. I am really desensitized already when people ask me that. And just like Michael V. says "Ako? Bakla?! Heller!" :D

4. I SOOO LOVE MY GIRLFRIEND SLASH LIFETIME PARTNER--> JACQUELINE YABUT. *smoochies* Yeah, it might be too early to say that, but I will work my ass off to prove my love for her every now and then. Who loves 23 Jacque? I do. :D

5. And oh, another thing why I so love her, is because of the fact that
she loves me even though I'm a semi-retard *haha! kidding* I have my own spurts of abnomalities *and I think all of us do, either you are the person that wipes his/her own ass with some leaf or the one that lets technology do the ass-cleaning* and see saw right through my gay image . I love you meu Jacque... :D

6. I just hate people who are so narrow-minded, specially when it comes to art or expression.  I hate it when some people, on-the-spot, declares an artist to be dumb or abnormal when they don't like how he/she expressed her "art", without even trying to understand how and why it was done like that. Its you who's dumb, not them. 

7. Vanity used to be my favorite sin. Not anymore.

Wow. Ambilis ng panahon. November na tomorrow. Grabe, parang nung January lang eh... January nun.XD

Hmmm. Malapit na agad ang December, kung saan lahat ay masaya. Isang buwan ng pagsasaya tapos isang taon na naman ng kung anu-anong mga trahedya, kalungkutan at... O ang pessimistic naman. :c Sige, look at the incoming year as a blessed year and it wil be blessed. 

                                                            **********

Nakakainis. Hindi na masyadong exciting ang November ngayon. Iba na talaga sa pag tumatanda ka. Hindi na nakakatakot ang November. 'DI tulad nung bata ka pa, inaabangan mo ang November kasi gusto mo matakot. Dito yung panahon na saksakan ng dami ng mga programs na puro nakakatakot, lalo na yung Magandang Gabi Bayan. Hanep yun, tindi ng epekto sa akin nun nung bata pa ako, tipong hindi makakatulog nang patay ilaw. O yung tipong manonood ka madaming unan na nakapaligid sayo kasi feeling mo proteksyon yun laban sa mga kung anong pwedeng lumabas sa kung saan.

Kaso dahil matanda ka na, naiinis ka na sa mga ganung palabas. Gusto mo matakot pero dahil mas matalino na ngayon, maaasar ka tapos sasabihin mo "Ampangit ng effects! Peke yung kwento!"

Pero nung bata ka, takot na takot ka naman. Sasabihin mo "Hindi na nakakatakot yung mga gingawa nila ngayon, 'di tulad ng dati." Mali, tumatanda ka lang kamo.

                                                            **********

At makatapos ang mga Halloween festivities, ako naman ay tutungo sa Puerto Galera! Yipee! Kasama ko mga college buddies ko (wow, college buddies!), in celebration sa pag grad ni Mitz, at birthday nia din.

SAYANG AT DI MAKAKASAMA SI JACQUE.. HUHUHUHUHU :((((((((

Shet. Ambigat sa pakiramdam. Ansama sa kalooban yung mga "work blunders." Yung tipong tinatry mo naman yung makakaya mo tapos may magagawa ka pang mga mali. Minsan, dala na rin ng lapses. T_T

Unang blunder, yun nga, yung na-traffic ako nun at 'di na nakapasok. Nagtext naman ako nun sa direct head ko pero 'di daw niya nareceive, na ikinagalit nga niya. Napagalitan din ako pero 'yun nga, hindi daw naman maiiwasa din 'yun. Ang maigi talaga sa kanya, napakatalino din niya at laging reasonable naman.

Pangalawa. Lunch time na 'yun, tapos nakatapos na akong kumain. Nagpunta ako sa lobby ng aming office upang magbasa ng newspapers. Andun lang ako at nakaupo. Lunch time naman yun kaya relax lang. Kinabukasan, nasabihan na naman ako ng direct head ko na bakit daw ako nagbabasa ng before lunch. Nagtaka ako, sabi ko, eh lunch naman 'yun, na ang palabas pa nga sa TV eh Eat Bulaga.

Ipinakita sa akin ang text ng aming General Manager, nakita daw ako around 11:39AM. Shemay! Nakakapanlumo.  Sabi ko, sure ako na lunch time 'yun kasi kaya nga ako nagpunta dun ay dahil may mga kumakain sa may station kaya umalis ako. Shemay talaga.

Ikatlo. Inatasan ako upang magpapirma sa mga cheke ng isang kliyente na asa Alabang pa. After ng tripping, punta naman ako sa Alabang upang i-meet ang kliyente, at successful naman ang pagpapirma sa mga cheke. Tapos kanina, ibinalik ang isang cheke dahil hindi daw napirmahan ang isa. Shet. Ito na yung pinakapinanghinaan ako.

Hindi ko alam kung paano ako papagalitan siguro bukas o mamya. Nanlulumo ako so far sa mga nangyari. Habang tinatayp ko nga ito, nanghihina tuhod ko sa kakaisip.

Ang late ng post na ito.

It was a very horrifying picture. People screaming, pleading and crying for help.
 
Apparently, a bomb just exploded at Glorietta 2 last October 19, sending a crowd of people running for their lives.  But for some unlucky souls, they were not given the chance to run and save themselves. Next thing you know, their bodies are being picked up and their names now flashing among our TV screens. And some who did survive the blast, succumbed to the injuries that they got from the blast.

From the initial four casualties, it rose to eight, and now to 11.

It was a sad thing that they were only strolling, maybe trying to unwind... and seconds later... a loud bang and Death came swiftly to pick them up. How ironic.

And I couldn't help to think that they plotters of this madness is just comfortably sitting down, with a satisfied smirk about the results.

**********

To think this is just an everyday scene at a war-torn country somewhere in Middle East or in Europe. And don't forget, this also happens within our own backyard of Mindanao.

So this is how it feels. 

Amidst all terrifying things that we already have (robbers all over the place, rapists, murderers, kidnappers and the evil doer's list goes on), now bombers?

Our safety has always been in question, and with this event, it just put us into another level of asking "Will we live for another day?"

Watch out for this fast-rising superstar : Paoekhan!
The concert is entitled "Paoekhan : The Mogul's Rule Rock Concert" and it is scheduled October 20 and 21 at the Araneta Coliseum. Tickets are available through bookings, you may call Dustin Carbonera for more details.

Juktime. :D

Kasi naman tong si Paoe, isa siyang gig photographer. Napakahilig niya sa ganun. Kagabi eh umatend ng gig ni Lala, isang Fil-Indo singer at ayun, dahil sa mga efforts niya eh nakilala siya ng singer. At kagabi, ayan, napakanta. Take note, ayon sa aking mga sources, pinaghandaan ito. XD

Pero dala na rin ito marahil ng pagkakainom niya di umano ng beer sa nasabing lugar. Hehehe :D

Ito ang orig pic: